اولین نسخه از تلویزیون های CRT به نام Braun Tube شناخته می‌شدند که از شتاب‌دهنده و انحراف پرتو الکترون درون صفحه نمایش برای ایجاد یک تصویر و استفاده از یک تفنگ الکترونی یا بیشتر برای مشاهده تصویر استفاده می‌شد. این تلویزیون‌ها فقط توانایی پخش تصاویر سیاه و سفید را داشتند. با این حال مردم در مورد این اختراع جدید که پیش از این مشابه آن را هرگز ندیده بودند، هیجان‌زده بودند.

طلوع دوران طلایی تلویزیون‌، تلویزیون های‌ رنگی

تلویزیون های رنگی همراه با فیلتر رنگی به بازار آمدند. تلویزیون در آن زمان به یک وسیله ضروری در اتاق نشیمن تبدیل شد. مردم شروع به تقاضا برای صفحه نمایش‌های بزرگتر نمودند تا در کنار خانواده و دوستان لذت بیشتری از برنامه‌ها ببرند. با این حال تلویزیون‌ رنگی با صفحه نمایش بزرگ مشکل‌ساز بود زیرا صفحه نمایش بزرگتر و عریض‌تر، نیاز به لامپ بزرگتر و شیشه ضخیم‌تری برای اصلاح زاویه دید و تصویر واضح و روشن داشت.

تمایل به صفحه نمایش بزرگتر، تلویزیون های PDP

در ادامه‌ی تکامل تلویزیون ها، پنل تصویری پلاسما (PDP)، امکان ساختن تلویزیون‌های بزرگتر را ممکن کرد. تلویزیون های PDP اجازه تنظیم نور با استفاده از تخلیه الکترونیکی را به پیکسل‌های RGB دادند. تلویزیون های PDP با این فناوری جدید می‌توانستند صفحه نمایش تخت و بزرگتری داشته باشند. با این حال این تلویزیون‌ها معایبی از قبیل مصرف انرژی زیاد و صدای نویز وزوز را داشتند.

سرانجام تصویر بی‌عیب و نقص تحقق یافت، تلویزیون OLED

به عنوان یک تلویزیون تکامل‌یافته، هدف اصلی ارائه تصاویری همانند دنیای واقعی بوده است و در آخر با تلویزیون های OLED، تصویری واقعی بر روی صفحه نمایشی بزرگتر وارد زندگی ما شده است. تفاوت در کیفیت تصویر این تلویزیون‌ها از تعداد پیکسل‌ها به وجود نیامده، بلکه از خود پیکسل به وجود آمده است. تلویزیون های OLED از یک ساختار ساده بدون نور پس‌زمینه بهره می‌گیرند.

این تلویزیون‌ها می‎توانند میزان نور و نمایش مشکی کاملی را به وسیله هزاران پیکسل نورانی مستقل کنترل کنند. تلویزیون های OLED تصویری با جزئیات بسیار بالا که تا به حال مثل آن دیده نشده را با بهره‌گیری از رنج کنتراست نامحدود به نمایش در می‌آورند.